Jak łatwo zauważyć, występują różne typy sylwetki. Często to z góry determinuje nasze predyspozycje do budowania masy lub szybkiej redukcji. W zależności od tego, jaki posiadamy typ budowy sylwetki, nasz organizm będzie inaczej reagował na zastosowanie tego samego planu żywieniowego. Tak samo osoby o podobnych parametrach (waga, wzrost, wiek), lecz o innym typie sylwetki, mogą uzyskać zupełnie inne efekty przy stosowaniu tego samego planu treningowego.

Czym są somatotypy?

Somatotyp to genetycznie uwarunkowany typ budowy ciała, opierający się na anatomii i fizjologii. Rozróżnia się 3 typy sylwetki: ektomorfik, mezomorfik i endomorfik. W zależności od typu budowy ciała, organizm posiada inną szybkość metabolizmu oraz odmienną reakcję na podział makroskładników w diecie. Czym się charakteryzują poszczególne somatotypy i jak dobrać do nich dietę oraz plan treningowy?

Główne cechy ektomorfików to:

niska zdolność do otłuszczania,

niska zdolność do rozbudowy mięśni,

szczupła, wydłużona sylwetka,

wąskie ramiona i biodra,

smukła twarz,

bardzo szybki metabolizm,

dobre mechanizmy insulinowe,

dobra tolerancja węglowodanów.

Okazuje się też, że poszczególnym typom sylwetki przypisuje się konkretne cechy charakteru. Ektomorficy często są:

introwertyczni,

uzdolnieni artystycznie,

unikający towarzystwa,

przeżywający wszystko,

powściągliwi.

Jest to właśnie ten znienawidzony typ sylwetki, którego właściciel może „jeść wszystko i nie utyje”. To jednak nie do końca prawda. Takie osoby często faktycznie w ubraniach wyglądają szczupło, lecz gdy się rozbiorą, to widać mocno otłuszczone ciało. Jest to tzw. efekt skinny fat. Wszystko przez to, że ektomorfikowi trudno przybrać na masie mięśniowej, a brak tycia skutkuje niepilnowaniem się i jedzeniem byle czego, co wpływa na powstawanie tkanki tłuszczowej. Dieta dla ektomorfika powinna obfitować w źródła węglowodanów i tłuszczów, aby wspomóc nabieranie masy mięśniowej. Niewskazana jest dominacja białka w diecie. Do tego ektomorfik powinien dodać krótkie, ale dość intensywne i obciążone dużymi ciężarami treningi siłowe 2-3 razy w tygodniu. Większa aktywność fizyczna będzie w tym przypadku sprzyjała chudnięciu.

Mezomorficy charakteryzują się:

niskim poziomem otłuszczenia,

wąską talią,

rozbudowanymi ramionami,

dużą zdolnością do budowania masy mięśniowej,

biodrami węższymi od obręczy barkowej,

szybkim metabolizmem,

dobrą gospodarką cukrową,

prawidłowymi mechanizmami insulinowymi,

dobrą kompozycją składu ciała.

Jeśli chodzi o charakter, to mezomorficy:

są nastawieni na szukanie przygód,

mają dominujący charakter,

są odważni,

mówią to co myślą i nie dbają o to, co pomyślą inni,

są asertywni,

lubią ryzykować i współzawodniczyć.

Mezomorfik bardzo łatwo nabiera masy mięśniowej, jednak najlepiej, aby ćwiczył maksymalnie 5 razy w tygodniu, ponieważ potrzebuje trochę więcej czasu na regenerację. Trening powinien być różnorodny, bo ciało mezomorfika szybko się przyzwyczaja do danego ruchu i nie będzie on tak efektywny. Jeżeli chodzi o dietę, to u mezomorfika jest największa dowolność rozwiązań dietetycznych, ponieważ większość systemów dobrze na niego zadziała. Bardzo korzystna jest dieta z dużą ilością węglowodanów i białka, ale umiarkowaną ilością tłuszczy.

U endomorfików występuje:

szeroka talia,

duża zdolność do otłuszczania się,

masywna budowa ciała,

rozbudowany kościec,

wolny metabolizm,

spowolniona przemiana materii,

słaba tolerancja na cukry,

nadmierna reakcja insulinowa.

Charakterologicznie endomorficy:

kochają jeść,

są tolerancyjni,

lubią komfort,

są towarzyscy,

są pozytywnie nastawieni do życia,

potrzebują dużo uwagi.

To ten typ sylwetki, co tyje od przysłowiowej szklanki wody. Endomorfik powinien uważać na ilość węglowodanów w diecie i ograniczyć je na rzecz białka oraz tłuszczu. Przy dużej skłonności do tycia, najlepsze będą częste treningi i aktywny czas wolny. Zalecane są krótkie treningi interwałowe oraz trening siłowy 2-3 razy w tygodniu. Endomorfik powinien pilnować tego co je, ponieważ wszelkie odstępstwa od diety szybko odbijają się na sylwetce.

Dlaczego warto znać swój typ sylwetki?

Układając plan treningowy oraz zmieniając sposób żywienia, warto wcześniej sprecyzować swój typ somatyczny. Ułatwi to dopasowanie odpowiedniego treningu i diety oraz pomoże w realizacji celu. Niestety rzadko zdarzają się osoby o czystej budowie ektomorficznej, mezomorficznej czy endomorficznej. Najczęściej spotyka się mieszany typ sylwetki, np. ekto-endomorficzny, gdzie góra ciała jest wąska i szczupła, za to uda i biodra są większe (typ gruszki) lub endo-ektomorficzna, gdzie jest tendencja do odkładania tkanki tłuszczowej na brzuchu, podczas gdy biodra i uda są szczupłe (typ jabłka). Każdy z nas jest inny, jednak kiedy wsłuchamy się w sygnały swojego ciała, na pewno metodą prób i błędów uda się opracować idealny plan treningów i żywienia.

Okres wakacyjny obfituje w superfoods, szczególnie w postaci świeżych sezonowych owoców i warzyw. Warto nacieszyć się ich smakiem i walorami zdrowotnymi póki mamy ku temu okazję. Sprawdźmy, które produkty można zaliczyć do wakacyjnych superfoods!

Suprefoods – co kryje się pod tym terminem?

Zanim przejdziemy do opisu poszczególnych superfoods, warto wyjaśnić co oznacza ta nazwa. Pewnie domyślamy się, że jest to określenie na produkty o „super mocach”. Jest to dobre skojarzenie, ponieważ mianem „superfoods” określa się nieprzetworzone produkty pochodzenia naturalnego, które obfitują w składniki odżywcze. Dzięki temu mogą wywierać korzystny wpływ na nasze zdrowie. Tak naprawdę nie istnieje jedna definicja terminu „superfoods”. Dlatego w zależności od źródła możemy spotkać się z różnymi opisami produktów zaliczanych do tej grupy. Wszystkie jednak są zgodne co do tego, że jest to nazwa zarezerwowana dla produktów obfitujących w składniki o działaniu prozdrowotnym. Choć termin ten zyskał na popularności w ostatnich latach to posiada znacznie dłuższą historię. Po raz pierwszy, określenia „superfoods” użył Aaron Moss na łamach czasopisma „Nature Nutrition” już w 1998 roku!

Wakacyjne superfoods – owoce

Wysokie temperatury powietrza sprawiają, że podczas wakacji szukamy czegoś soczystego i orzeźwiającego do jedzenia. W takiej roli świetnie sprawdzają się owoce, których w okresie letnim mamy pod dostatkiem.

1. Czarne porzeczki

Garść czarnych porzeczek to tylko 35 kcal, a przy tym około 8 g błonnika pokarmowego! Jest to składnik, który nie tylko pomaga utrzymać prawidłową masę ciała, ale i przeciwdziała zaparciom, wpływa korzystnie na gospodarkę lipidową i węglowodanową, a także zmniejsza ryzyko rozwoju raka jelita grubego. Warto włączyć czarne porzeczki do jadłospisu nie tylko ze względu na dużą zawartość błonnika pokarmowego. Znajdziemy w nich również spore ilości witaminy C oraz flawonoidów Są to składniki zaliczane do antyoksydantów co oznacza, że chronią nas przed szkodliwym działaniem stresu oksydacyjnego. Ciekawostką jest również fakt, że czarne porzeczki dostarczają pewnych ilości wapnia (około 39 mg na 100 g).

2. Maliny

Maliny to kolejne wakacyjne owoce zaliczane do produktów niskokalorycznych. Garść malin dostarcza jedynie 30 kcal. Podobnie jak porzeczki, zawierają one spore ilości błonnika (około 7 g na 100 g), a także witaminy C i flawonoidów. Oprócz tego są źródłem potasu, a także witamin z grupy B. Warto zwrócić uwagę na potas, który bierze udział w prawidłowym funkcjonowaniu gospodarki wodno-elektrolitowej. Jest to szczególnie ważne w okresie wakacyjnych upałów.

3. Czarne jagody

Podobnie jak opisane powyżej czarne porzeczki i maliny, tak i czarne jagody zaliczają się do niskokalorycznych produktów. Garść czarnych jagód dostarcza około 26 kcal. Zawierają one jednak nieco mniej błonnika pokarmowego (około 3 g na 100 g). Nie oznacza to jednak, że są produktem pozbawionym walorów zdrowotnych. Jagody obfitują w antocyjany. W 100 g owocach znajduje się aż 300-700 mg tych cennych związków. Ich działanie polega na hamowaniu niekorzystnych zmian, które powstają w wyniku stresu oksydacyjnego. Wykazują one działanie antynowotworowe, zmniejszają ryzyko chorób układu krążenia, a także neurodegeneracyjnych. Ponadto mogą opóźniać procesy starzenia się.

4. Aronia

Aronia to owoc, który wymieniany jest bardzo często, gdy mowa o wakacyjnych superfoods. Garść aronii dostarcza jedynie 20 kcal! Poza tym jest to owoc, który stanowi bardzo dobre źródło witaminy C, antocyjanów, a także składników mineralnych (m.in. potasu, fosforu).

Inne produkty na liście wakacyjnych superfoods

Oprócz owoców, na liście wakacyjnych suprefoods znajdziemy dużo więcej pozycji. Poniżej znajduje się kilka przykładów.

1. Fasolka szparagowa

Fasolka szparagowa to produkt, który wzbogaci nasz jadłospis w błonnik pokarmowy, a także beta-karoten, magnez, żelazo oraz witaminy z grupy B. Warto korzystać z jej smaku i walorów zdrowotnych, zanim sięgniemy po różne rodzaje fasolek konserwowych w okresie jesienno-zimowym.

2. Szparagi zielone

Szparagi zielone to ważne superfoods dla kobiet planujących dziecko oraz kobiet w ciąży, ponieważ są dobrym źródłem folianów. Ponadto są warzywem, które dostarcza beta-karoten, witaminę C oraz glutation. Szparagi są również źródłem inuliny zaliczanej do prebiotyków.

3. Botwinka

Botwinka dostarcza sporych ilości błonnika, a przy tym jest niskokaloryczna. Dzięki temu świetnie sprawdzi się również w przypadku osób, które stosują dietę odchudzającą. Ponadto jest źródłem witaminy C, folianów oraz składników mineralnych.

Obecnie gluten budzi mnóstwo kontrowersji. Wielu ekspertów twierdzi, że wspomniane białko szkodzi tylko osobom z celiakią i nietolerancją na ten składnik pokarmowy, podczas gdy niektórzy sugerują, że u każdego gluten może wywołać dokuczliwe objawy. Sprawdź, w jakim przypadku powinieneś przejść na dietę bezglutenową!

Co to jest gluten?

Mianem glutenu określamy mieszaninę białek roślinnych (gluteniny i gliadyny), występujących w pszenicy, orkiszu, jęczmieniu i życie. Wspomniany kompleks białek nadaje żywności odpowiedni kształt i strukturę, działając jak klej. Można go znaleźć w różnych produktach spożywczych, nawet takich, które nie przyszłyby nam w pierwszej chwili do głowy.

Owies, choć naturalnie bezglutenowy, często jest nim zanieczyszczony w trakcie produkcji i przetwarzania wymienionych wcześniej zbóż. Do nieoczywistych produktów z glutenem zaliczamy też sos sojowy, niektóre wędliny, liczne słodycze i słodkie jogurty.

W czym jest gluten? Popularne produkty z glutenem

Gluten występuje naturalnie w tradycyjnych zbożach, ale wielu producentów dodaje go też do żywności, aby nadać jej odpowiednią konsystencję, bardziej intensywny smak i specyficzny aromat. Na liście produktów z glutenem znajdziesz przede wszystkim chleb, bułki, płatki zbożowe, słone przekąski (np. paluszki) i piwo.

Jeśli jesteś na diecie bezglutenowej, wykreśl z niej parówki, warzywa w puszkach, kawę zbożową i wyroby garmażeryjne. Nie dodawaj też musztardy, majonezu, marynat, mieszanki przypraw i kostek bulionowych do przygotowywanych potraw. Unikaj kaszy bulgur, manny, orkiszowej i jęczmiennej. Zrezygnuj również z tradycyjnych bajgli, chlebka pita, podpłomyków, ciast, ciasteczek i gofrów. Trzymaj się także z daleka od klasycznych makaronów, pszennych tortilli, naleśników, krakersów i pizzy.

Nietolerancja glutenu – objawy i leczenie

W większości przypadków gluten nie wywołuje uciążliwych dolegliwości, może jednak powodować nieprzyjemne objawy u osób, które cierpią na celiakię, alergię na pszenicę lub nadwrażliwość na wspomniane białko. Wielu pacjentów skarży się wtedy na biegunkę, ból brzucha, uczucie zmęczenia, ból głowy lub zaparcia. Wymienionym objawom niejednokrotnie towarzyszy niewyjaśniona utrata wagi, wysypka skórna, wzdęcia, brak apetytu i stany depresyjne.

Jeśli podejrzewasz u siebie uczulenie na gluten, skontaktuj się ze specjalistą. Przeprowadzi z Tobą szczegółowy wywiad, w którym zapyta Cię o rodzaj i nasilenie objawów, a następnie skieruje Cię na badania. Jednym z nich jest test na nietolerancję glutenu, który pozwala określić obecność i stężenie przeciwciał. W razie potrzeby lekarz zleci testy genetyczne i biopsję jelit, aby potwierdzić diagnozę. W ten sposób może stwierdzić, czy objawy rzeczywiście związane są z nietolerancją glutenu. Podobne dolegliwości niekiedy spowodowane są przez uczulenie na laktozę, wrzody, chorobę Leśniowskiego-Crohna czy zespół jelita drażliwego.

Kiedy należy wykreślić gluten ze swojej diety, a kiedy niekoniecznie?

Jeśli cierpisz na celiakię, nawet śladowe ilości glutenu mogą prowadzić do poważnych problemów zdrowotnych. Wspomniany kompleks białek powoduje zanik kosmków jelitowych, w konsekwencji zaburza wchłanianie niezbędnych składników odżywczych, takich jak żelazo i wapń. Z biegiem czasu nieleczona celiakia prowadzi do poważnych niedoborów witamin i minerałów, zwiększając ryzyko wystąpienia osteoporozy, anemii, zaburzeń autoimmunologicznych i problemów neurologicznych.

Do schorzeń glutenozależnych zaliczamy też chorobę Dühringa, znaną również jako opryszczkowe zapalenie skóry. Objawia się uporczywą, swędzącą, czerwoną wysypką, która może prowadzić do pęcherzykowo-grudkowych zmian.

W przeciwieństwie do celiakii i opryszczkowego zapalenia skóry, alergia na gluten nie jest chorobą autoimmunologiczną. W tym przypadku sporadyczny kawałek pizzy może wywołać krótkotrwały dyskomfort trawienny, ale najprawdopodobniej nie przyczyni się do poważnych problemów zdrowotnych.

Dieta wegańska ma obecnie wielu zwolenników. Najczęściej jest wybierana ze względów zdrowotnych lub ideologicznych. Jak to zwykle na dietach bywa, często szukamy dozwolonych zamienników, które przypominają nam czasy starego stylu odżywiania. Dlatego dziś artykuł o tym, czym zamienić produkty odzwierzęce, żeby nadal było wegańsko i smacznie.

Czym zastąpić nabiał w diecie wegańskiej?

Nabiał jest bardzo popularny i tak naprawdę produkty nabiałowe występują w większości przepisów. Jak to ominąć? Na szczęście jest trochę alternatyw.

Wegańskie zamienniki sera

Tofu – świetnie imituje smak sera białego, nadaje się m.in. do zrobienia wegańskiego sernika (tzw. tofurnik)

Płatki drożdżowe – mogą z powodzeniem stanowić wegański zamiennik sera żółtego, a dodatkowo zawierają sporo witamin z grupy B

Parmezan z migdałów i płatków drożdżowych

Twarożek z orzechów nerkowca i tofu

Wegańskie zamienniki masła

Awokado – idealne do posmarowania pieczywa

Pasty warzywne, np. z groszku, marchewki, buraka

Oliwa z oliwek – również nadaje się na kanapki

Masło orzechowe lub tahini – do dań na słodko i na słono

Olej kokosowy – jest bardzo dobry do wypieków

Mleko dla wegan

Tutaj sprawdzą się mleka roślinne, które można zrobić samemu lub kupić w sklepie. Do wyboru mamy m.in. kokosowe, sojowe, ryżowe, migdałowe, owsiane czy konopne. Jeżeli decydujemy się na kupno mleka roślinnego, warto zwrócić uwagę na skład, ponieważ często są one mocno słodzone oraz zawierają różnego rodzaju konserwanty i polepszacze smaku.

Wegański zamiennik śmietany

Stała część mleka kokosowego – nadaje się do ubijania i można z niej zrobić wegańską bitą śmietanę

Mleko roślinne – do zabielania zup, do sosów

Wegański majonez

Majonez odpowiedni dla wegan można zrobić z następujących produktów:

z aquafaby (wody po cieciorce),

z mleka sojowego,

z tofu.

Czym zastąpić jajka w diecie wegańskiej?

Z jajkami sprawa jest nieco trudniejsza. Większość ciast zawiera jajka (i to często duże ilości), więc trudno jest je całkowicie pominąć. Jednak istnieje wiele roślinnych alternatyw dla jajek. Wszystko zostało podsumowane w poniższej tabeli.

Wegańskie zamienniki 1 jajka

Zamiennik

Ilość

Mus jabłkowy

1/3 szklanki

Banan

1 szt.

Siemię lniane

1 łyżka siemienia wymieszana z 3 łyżkami gorącej wody

Awokado

1 szt. (bardzo dojrzałe)

Puree z dyni/ziemniaka/batata

1/3 szklanki

Proszek do pieczenia + oliwa z oliwek

2 łyżeczki proszku, łyżka oliwy i 2 łyżki wody

Mąka ziemniaczana/kukurydziana/owsiana

1 łyżka mąki + 3 łyżki wody

Soda oczyszczona + ocet jabłkowy

3/4 łyżeczki sody + 1 łyżeczka octu

Oczywiście, trzeba trochę poeksperymentować, ponieważ niektóre z tych zamienników nie zawsze zachowują się dokładnie jak jajka – ciasto może być cięższe, bardziej wilgotne i nie urośnie tak bardzo. Jednak przy odrobinie wprawy, łatwo będzie można dobrać zamiennik do odpowiedniego ciasta.

A jeżeli mamy ochotę na jajecznicę, to tutaj świetnie sprawdzi się połączenie tofu i czarnej soli, która imituje smak jajka. W ten sposób powstaje słynna tofucznica.

Wegańskie zamienniki mięsa

Seitan – czyli po prostu gluten, otrzymany z mąki pszennej, który jest substytutem mięsa. Cechuje się dużą zawartością białka.

Tofu – można je przygotować w panierce (zamiast kawałków mięsa) lub wykorzystać mielone tofu (idealne do wegańskiego sosu bolońskiego).

Granulat sojowy – imituje mięso mielone.

Tempeh – przysmak z Indonezji produkowany z fermentowanej soi; ma wysokie wartości odżywcze.

Warzywa, rośliny strączkowe, kasze – możemy ich użyć do zrobienia kotletów, zapiekanek, pasztetów.

Czym zastąpić słodycze, przechodząc na dietę wegańską?

Wiele sklepowych słodkości zawiera produkty odzwierzęce, dlatego można kupować wersje oznaczone jako wegańskie lub zrobić je samemu. Poniżej znajdziesz kilka przykładów na domowe wegańskie desery!

Mus czekoladowy z awokado – Miksujemy dojrzałe awokado z kakao i bananem. Można dodać ulubione orzechy lub owoce.

Domowe lody – Miksujemy dojrzałe banany z dodatkiem mleka roślinnego oraz ulubionymi owocami.

Nutella – miksujemy kakao, ciecierzycę i masło orzechowe.

Pudding chia – mleko roślinne mieszamy z nasionami chia i wstawiamy do lodówki. Można udekorować musem owocowym (np. z mango lub truskawek).

Sernik jaglany z kaszy jaglanej i nerkowców.

Jeżeli szukasz wegańskiego zamiennika miodu, możesz sięgnąć po syrop klonowy lub syrop z agawy. Z kolei do zagęszczania i żelowania deserów przyda się wegański zamiennik żelatyny – agar-agar, który pozyskuje się z krasnorostów.

To tylko kilka pomysłów z mnóstwa możliwości. Tak naprawdę można swobodnie zastąpić wiele odzwierzęcych produktów roślinnymi – ogranicza nas tylko nasza wyobraźnia. Zdecydowanie warto eksperymentować i dbać o to, by dieta wegańska była urozmaicona i zbilansowana, co pomoże zapobiegać ewentualnym niedoborom pokarmowym.

Węglowodany, podobnie jak białka i tłuszcze, należą do makroelementów, których nasz organizm potrzebuje w odpowiednich ilościach. Pełnią wiele ważnych funkcji, dlatego powinny znaleźć swoje miejsce w zbilansowanej diecie. Sprawdź, za co odpowiadają węglowodany i jak dodać je do codziennego jadłospisu!

Co to są węglowodany?

Węglowodany, znane również jako cukrowce, sacharydy lub cukry, to makroskładniki o słodkim posmaku. Dobrze rozpuszczają się w wodzie, a trudno w etanolu i metanolu. Zawierają kilka grup hydroksylowych i przynajmniej jedną grupę karbonylową (ketonową lub aldehydową). Wspomniane związki organiczne syntetyzowane są przede wszystkim przez rośliny z wody i dwutlenku węgla w trakcie fotosyntezy. Jeden gram węglowodanów liczy około 4 kalorie.

Podział węglowodanów

Układając dietę, zwróć uwagę nie tylko na ilość węglowodanów, lecz także ich rodzaj. Wspomniane makroelementy zazwyczaj występują w formie skrobi, błonnika i cukrów. Biorąc pod uwagę ich budowę, wyróżniamy węglowodany proste i złożone. Z kolei jeśli za główne kryterium przyjmiemy szybkość wchłaniania i trawienia, węglowodany w diecie dzielimy na przyswajalne i nieprzyswajalne.

Węglowodany proste i złożone: czym się różnią?

Węglowodany proste (monosacharydy) składają się tylko z 1 cząsteczki sacharydu. Trawimy je szybko, co prowadzi do nagłego skoku glukozy i insuliny we krwi. Powoduje to szybki, ale krótkotrwały przypływ energii – dlatego cukier nierzadko określany jest jako źródło pustych kalorii. Dostarcza dużo energii, ale nie zawiera witamin, minerałów ani innych cennych składników odżywczych. Należy jednak podkreślić, że węglowodany proste naturalnie występujące w owocach, miodzie, niektórych warzywach, nabiale i zbożach, nie są tak szkodliwe jak cukier dodany. Specjaliści zalecają, aby cukry proste zaspokajały maksymalnie w 10% nasze zapotrzebowanie na węglowodany. Zaliczamy do nich:

glukozę,

fruktozę,

galaktozę,

ksylozę,

arabinozę,

rybozę.

Węglowodany złożone bywają też nazywane „dobrymi węglowodanami”. W tej grupie wyróżniamy oligosacharydy i polisacharydy. Oligosacharydy (inaczej disacharydy lub dwucukry), powstają na wskutek kondensacji dwóch cząsteczek monosacharydów. Zaliczamy do nich:

sacharozę (znaną również jako cukier stołowy, trzcinowy lub buraczany),

maltozę,

laktozę (cukier mleczny),

celobiozę,

trehalozę.

Z kolei do polisacharydów (nazywanych inaczej wielocukrami) należą:

glikogen,

skrobia,

błonnik pokarmowy.

Trawienie węglowodanów złożonych trwa znacznie dłużej, w związku z tym są wolniej wchłaniane do krwiobiegu. Nie dochodzi do gwałtownego wzrostu stężenia glukozy we krwi po posiłku. To sprawia, że są lepszym źródłem energii. Dodatkowo zapewniają uczucie sytości na dłużej. Specjaliści przypominają, aby węglowodany złożone stanowiły około 50% dziennego zapotrzebowania kalorycznego.

Chociaż jedzenie na surowo wydaje się szaleństwem, tak naprawdę wcale nie oznacza nudnych i niedogotowanych posiłków. Witarianizm bazuje na ściśle określonych produktach, które można zjeść na zimno lub po podgrzaniu do 42°C. Sprawdź, jak rozpocząć swoją przygodę z raw food!

Na czym polega dieta witariańska?

Jeśli nie lubisz spędzać zbyt wiele czasu w kuchni na smażeniu, pieczeniu czy grillowaniu, dieta witariańska może być właśnie tym, czego szukasz. Proponowany sposób odżywiania bazuje na nieprzetworzonych i niepoddanych obróbce termicznej produktach roślinnych. Można je zjeść na świeżo lub podgrzać maksymalnie do 42°C.

To oznacza, że w jadłospisie powinny zagościć surowe owoce i warzywa, pestki oraz nasiona. Zwolennicy witarianizmu podkreślają, że gotowanie posiłków niszczy enzymy, a także wypłukuje sole mineralne i cenne składniki odżywcze. Przy okazji zalecają użycie specjalnego urządzenia, zwanego dehydratorem, zamiast patelni.

Witarianizm – efekty i przeciwwskazania

Decydując się na dietę witariańską, eliminujesz z niej przetworzoną żywność. Dzięki temu zmniejszasz ryzyko zachorowania na choroby przewlekłe, takie jak nadciśnienie tętnicze, cukrzyca typu 2 czy choroby sercowo-naczyniowe. Ponadto błonnik znajdujący się w surowych owocach i warzywach poprawia perystaltykę jelit, zapobiegając zaparciom. Dodatkowo pomaga regulować poziom glukozy i cholesterolu we krwi.

Witarianizm skierowany jest również do tych osób, które próbują pozbyć się zbędnych kilogramów. Taka dieta na surowo naturalnie obniża dzienne spożycie kalorii. Nie nadaje się jednak do długotrwałego stosowania, ponieważ może prowadzić do niedowagi i zaburzenia miesiączkowania, a także wystąpienia niedoborów.

Jedzenie na surowo nie przysłuży się kobietom w ciąży i karmiącym piersią, a także osobom cierpiącym na problemy trawienne. Do diety witariańskiej nie powinno się zmuszać dzieci ani nastolatków, w przeciwnym razie narażamy je na późniejsze problemy zdrowotne. Specjaliści zalecają, aby taki sposób odżywiania praktykowały tylko osoby dorosłe, które świadomie podejmują decyzje i ponoszą ich konsekwencje.

Dieta surowa dla początkujących

Jeśli chcesz przejść na witarianizm, pamiętaj, aby przygotować do zmian swój organizm. Dzięki temu nie tylko unikniesz problemów trawiennych, lecz także utrzymasz motywację na wysokim poziomie. Przede wszystkim zacznij od jedzenia większej ilości warzyw i owoców. Sięgnij też po kiełki, pestki, nasiona i spirulinę.

Zrezygnuj z nabiału i produktów zbożowych, unikaj też mięsa i ryb – chyba że chcesz je jeść na surowo. Zamiast pić kawę, mleko, soki lub alkohol, sięgnij po zwykłą wodę. Na koniec przestań grillować, smażyć i piec, ogranicz się do surowych produktów.

Zanim przejdziesz na witarianizm, koniecznie skontaktuj się z lekarzem. Skieruje Cię na badania, a następnie dokładnie przeanalizuje wyniki, aby wykluczyć ewentualne przeciwwskazania.

Witarianizm – przepisy, które musisz wypróbować!

Z pewnością zastanawiasz się, co można wyczarować z warzyw i owoców na surowo. Wbrew pozorom możliwości jest całe mnóstwo! Na początek wypróbuj poniższe przepisy.

Roladki z cukinii i pesto z jarmużu

Roladki z cukinii nie tylko wspaniale wyglądają, lecz także są bardzo zdrowe, sycące, orzeźwiające i łatwe w przygotowaniu. Dostarczają sporo przeciwutleniaczy, witamin, minerałów, białka i błonnika, dlatego warto uwzględnić je w swoim jadłospisie.

Składniki (10 porcji, 2 roladki na porcję)

Roladki:

2 cukinie pokrojone w cienkie plasterki,

1 żółta i 1 czerwona papryka, pokrojone w cienkie paski,

6-8 młodych marchewek obranych i pokrojonych w słupki,

50 g kiełków rzodkiewki, soczewicy i słonecznika (ewentualnie garść świeżych liści bazylii),

świeżo zmielony pieprz,

kolendra (opcjonalnie),

wykałaczki.

Pesto z jarmużu:

2 szklanki jarmużu (lub 1 szklanka jarmużu + 1 szklanka bazylii),

2 łyżki migdałów,

2 łyżki tahini,

1 ząbek czosnku,

3 łyżki oliwy z oliwek,

sól himalajska (do smaku).

Aby przygotować pesto, umieść wszystkie składniki w robocie kuchennym i miksuj, aż uzyskasz pożądaną konsystencję. W razie potrzeby dodaj odrobinę pieprzu i soli. Teraz posmaruj wszystkie plasterki cukinii pesto, a następnie połóż na nich kiełki i warzywa. Ostrożnie zawiń plastry w roladki i wbij po jednej wykałaczce. Przed podaniem możesz je skropić oliwą z oliwek i posypać mielonym pieprzem.

Prosty przepis na pikantną sałatkę tajską

Ta bardzo kolorowa i aromatyczna sałatka sprawdzi się doskonale na lunch lub kolację. Jeśli lubisz kuchnię tajską, nasza propozycja z pewnością przypadnie Ci do gustu.

Składniki (3-4 porcje)

Na sałatkę:

3 szklanki sałaty rzymskiej,

1 papryczka chili pokrojona w cienkie plasterki,

2 szklanki startej marchewki,

1 szklanka pędów groszku,

1/2 szklanki posiekanych liści bazylii,

1/4 szklanki drobno posiekanej kolendry,

3 szklanki kiełków białej fasoli,

1 szklanka pomidorków koktajlowych pokrojonych na połówki,

1 szklanka mango pokrojonego w cienkie paseczki,

2 ogórki pokrojone w cienkie plasterki.

Na sos:

1/2 szklanki zmiażdżonego miąższu awokado,

1/2 szklanki wody,

1,5 cm obranego surowego korzenia imbiru,

3 łyżki świeżo wyciśniętego soku z limonki,

2 daktyle medjool,

szczypta pieprzu cayenne,

1/4 łyżeczki soli,

2 łyżki świeżej bazylii,

2 łyżki świeżej kolendry.

Zmiksuj wszystkie składniki na sos w blenderze, aż otrzymasz gładką konsystencję. Przełóż składniki na sałatkę do miski i polej sosem. Dobrze wymieszaj, aż wszystko ładnie się połączy.

Surowa dieta: jadłospis tygodniowy

Poniżej znajdziesz przykładowe menu na cały tydzień, skomponowane według zasad witarianizmu. Z racji tego, że omawiana dieta jest niskokaloryczna, zadbaj o niedługie odstępy między posiłkami, aby nie odczuwać głodu.

Poniedziałek

Śniadanie: pudding z chia i orzechami nerkowca

Drugie śniadanie: roladki brzoskwiniowo-truskawkowe

Obiad: wegańskie surowe sajgonki, czyli spring rolls

Podwieczorek: hummus z kolendrą i jalapeno

Kolacja: sałatka tajska

Wtorek

Śniadanie: smoothie z owocami, płatkami owsianymi, orzechami, nasionami chia i masłem migdałowym

Drugie śniadanie: surowe krakersy z nasion lnu

Obiad: wrapy z sałaty rzymskiej z papryką, ogórkiem, awokado, pomidorami, kiełkami soczewicy i komosy ryżowej

Podwieczorek: wegańskie brownie bez pieczenia

Kolacja: wege lasagne na surowo

Środa

Śniadanie: surowe płatki owsiane z rodzynkami, cynamonem i orzechami

Drugie śniadanie: sałatka z rukolą, awokado, pomidorami i czerwoną cebulą

Obiad: wegańskie chilli z plasterkami awokado, soczewicą, fasolą, czerwoną papryką i świeżymi liśćmi kolendry

Podwieczorek: miska z dużą ilością owoców, nasion i łyżką masła migdałowego

Kolacja: paluszki marchewkowe maczane w sosie z suszonych pomidorów, karczochów lub tahini

Czwartek

Śniadanie: smoothie z orzechami, jabłkiem, szpinakiem i marchewką

Drugie śniadanie: dwa mango

Obiad: sałatka z ogórkiem, pomidorem, cukinią i awokado, polana sosem pomarańczowym

Podwieczorek: dwie pomarańcze + 1 szklanka jagód

Kolacja: witariańskie spaghetti z cukinii i marchewki

Piątek

Śniadanie: smoothie jagodowe + garść orzechów włoskich

Drugie śniadanie: jabłka z masłem orzechowym

Obiad: sałatka z jarmużu, kiełków fasoli i pomidorów + 1 szklanka wody kokosowej

Podwieczorek: marchewkowy hummus

Kolacja: wrap z sałaty + witariański krem z dyni Hokkaido

Sobota

Śniadanie: koktajl bananowy z masłem orzechowym

Drugie śniadanie: łódeczki z selera z kremem ziołowym

Obiad: surowa zupa krem z awokado + spaghetti z cukinii

Podwieczorek: 2 owoce kaki

Kolacja: sałatka z awokado i ogórkiem

Niedziela

Śniadanie: zielone smoothie ze szpinakiem i bazylią

Drugie śniadanie: baton proteinowy z nasionami chia

Obiad: sałatka arbuzowa z tofu i pestkami dyni, polana sosem balsamicznym + 1 szklanka wody kokosowej

Podwieczorek: 10 pistacji + 1/2 grejpfruta

Kolacja: sałatka z pomidorami, cukinią i miętą

Woda to podstawowy składnik odżywczy dla naszego organizmu. W końcu nasze ciało składa się w 70% z wody! Dlatego potrzebujemy jej do większości procesów metabolicznych, które w nim zachodzą. Bez wody nie ma życia. W wielu kulturach woda jest czynnikiem oczyszczającym i niezwykłym lekiem na wiele chorób. Dziś artykuł o codziennym nawodnieniu, którego mocno brakuje w życiu człowieka XXI wieku.

Rola wody w organiźmie człowieka

Woda odgrywa wiele kluczowych ról w naszym organizmie:

Reguluje temperaturę ciała

Jest podstawowym składnikiem śliny, żółci, kwasów żołądkowych i innych enzymów trawiennych

Zapobiega chorobie niedokrwiennej serca

Jest niezbędna w procesach przemiany materii

Dba o nawodnienie stawów

Zapobiega bólom migrenowym, cukrzycy i bezsenności

Utrzymuje błony komórkowe w dobrej kondycji

Nawilża błony śluzowe, gałki oczne, stawy

Hamuje procesy gnilne w jelicie cienkim

Pobudza perystaltykę jelit i poprawia jakość trawienia

Wydala produkty przemiany materii

Bez wody nie jesteśmy w stanie funkcjonować prawidłowo, co mocno odbija się na naszym zdrowiu i samopoczuciu. Jeżeli nie dbamy o odpowiednią podaż wody, czeka nas odwodnienie.

Czym grozi odwodnienie?

Odwodnienie jest bardzo niebezpiecznym stanem i może prowadzić do:

Zwiększonego wydzielania hormonów stresu i obciążenia nadnerczy (dlatego tak ważne jest, aby pić dużo wody, podczas gdy przeżywamy silny stres)

Zaburzenia możliwości organizmu do detoksu, co sprawia, że zaczynamy kumulować niebezpieczne substancje w różnych tkankach

Zniszczenia równowagi komórkowej i zaburzenia komunikacji między nimi

Różnego rodzaju stanów bólowych (najczęściej migreny, bóle stawów)

Pierwsze objawy lekkiego odwodnienia to: podwyższone tętno, przyspieszony oddech, sucha skóra, uczucie pragnienia, popękane usta, mgła umysłowa, ciemnożółty kolor moczu, zmęczenie. Z kolei objawami chronicznego odwodnienia będą: zaparcia, zgaga, nadciśnienie, zmarszczki, bóle głowy i stawów, cukrzyca typu II, przewlekłe infekcje układu moczowego, brak apetytu. Należy pamiętać, że ubytek wody powyżej 15% masy ciała oznacza śmierć! Bez jedzenia jesteśmy w stanie wytrzymać nawet kilka tygodni, ale brak wody prowadzi do tragicznych skutków już po kilku dniach. To pokazuje, jak ważna jest woda dla naszego zdrowia i dobrego samopoczucia.

Jak prawidłowo się nawadniać?

Pamiętaj, kiedy chce Ci się pić, to znaczy, że już jesteś odwodniony. Prawidłowe nawodnienie nie polega na piciu wtedy, kiedy nam się w końcu zachce, tylko na stałym dostarczaniu odpowiedniej ilości wody przez cały dzień. Ilość wody powinna być dopasowana do masy ciała – średnio 30 ml na 1 kg masy ciała (osoba o wadze 70kg powinna wypijać ponad 2l wody dziennie). Jednak to może się zmieniać ze względu na rodzaj uprawianej aktywności fizycznej, wystąpienie choroby lub innych stanów fizjologicznych, takich jak ciąża i karmienie piersią. Nawadnianie powinno przebiegać stopniowo przez cały dzień. Po przebudzeniu, kiedy organizm jest odwodniony po nocy, warto wypić 1-2 szklanki wody. Można dodać sok z cytryny i imbir, który obudzi nas lepiej niż kawa. Nasz organizm najlepiej przyswaja czystą wodę, dlatego to ją powinniśmy głównie pić. Wszelkie herbaty, kawy, soki, napoje raczej będą sprawiały, że będziemy się odwadniać. Jeżeli pijasz dużo kawy, pamiętaj o wypiciu dodatkowych 500 ml wody. Przed snem również wypij szklankę wody – to zapewni organizmowi możliwość regeneracji i naprawy uszkodzonych komórek. Podczas upałów, szczególnie pamiętaj, żeby zabierać wszędzie ze sobą wodę. Pij małymi łykami co 10 minut, a unikniesz palącego uczucia pragnienia i będziesz lepiej znosić wysokie temperatury. Staraj się też pić wodę, która ma temperaturę pokojową, ponieważ zimna woda może spowodować obkurczanie mięśni w przewodzie pokarmowym, co może prowadzić do upośledzenia procesów trawiennych. Świetnym sposobem na szybkie nawodnienie i uzupełnienie elektrolitów jest picie wody ze szczyptą soli himalajskiej. Dlaczego? Ponieważ dodatek soli wysokiej jakości do wody daje dużo pozytywnych efektów:

Utrzymuje histaminę w normie, co zapobiega reakcjom alergicznym

Następuje równowaga sodowo-potasowa w błonach komórkowych

Rozpad etrytrocytów we krwi przebiega znacznie wolniej

Zapobiega bólom migrenowym

Zapobiega skurczom mięśni

Cukier we krwi utrzymuje się na odpowiednim poziomie

Nie pij wód smakowych! Kiedy wczytasz się w skład takiej wody, okazuje się, że to zwykły napój z dodatkiem słodzików i innych chemicznych konserwantów. Wodą smakową nie da się odpowiednio nawodnić. Kiedy masz problem z tym, że czysta woda jest bezsmakowa, możesz dodać do niej sok z cytryny, limonki, miętę, melisę, imbir. Te dodatki wzbogacą smak wody, a nie wpłyną na jakość nawodnienia.

Czy pić podczas posiłku?

W trakcie posiłku najlepiej nie popijać, ponieważ zbyt duża ilość wody może rozrzedzić enzymy trawienne i zostanie zaburzony proces trawienia. Napij się 15 minut przed posiłkiem – to wspomoże wydzielanie soków żołądkowych i przyspieszy trawienie. Po posiłku napij się dopiero po ok. 1 godzinie. A jeżeli masz problemy z wydzielaniem enzymów trawiennych, to picie wody gazowanej przed posiłkiem zwiększy wydzielanie soku trzustkowego.

Jaką wodę wybrać?

Najlepiej wybierać dobrej jakości wodę mineralną. Szukaj wody, która:

Ma powyżej 1500 mg minerałów na litr

W 1 litrze ma min. 50-100 mg magnezu

W 1 litrze ma powyżej 150 mg wapnia

Do nawodnienia świetnie sprawdzą się wody średnio i wysokozmineralizowane. W miarę możliwości staraj się wybierać wody w szklanych butelkach, ponieważ butelki plastikowe zawierają BPA i inne toksyny, które na co dzień wzmagają stan zapalny naszego organizmu i skutecznie przeszkadzają w powrocie do zdrowia. Niektórzy preferują wodę z kranu do picia i często bywa to dobre rozwiązanie. Ważne, aby woda z kranu była przezroczysta oraz nie miała dziwnego smaku i zapachu. Można też zainstalować w domu filtr odwróconej osmozy, który jest jednym ze skuteczniejszych sposobów filtracji wody z toksyn i innych szkodliwych substancji. Tańszym sposobem jest filtrowanie wody z kranu za pomocą filtrów dzbankowych. Zawierają węgiel aktywowany, który usuwa chlor i jego pochodne, a także inne substancje zaburzające smak i walory zdrowotne wody kranowej. Redukują również twardość wody, co zapobiega osadzaniu się kamienia w czajniku. Niektóre filtry dzbankowe są wzbogacane w żywicę jonowymienną, która usuwa metale ciężkie. Najlepiej wybrać filtr z wyższej półki ze szklanym dzbankiem.

Jak pamiętać o piciu wody?

Woda jest jednym z kluczowych elementów, które pozwalają nam się dobrze czuć. Wiele męczących dolegliwości wynika tylko z tego, że pijemy za mało, dlatego należy pamiętać o regularnym nawadnianiu przez cały dzień. Jednak pędzący tryb życia nie sprzyja temu, żeby pamiętać o wodzie. Tutaj trzeba włożyć trochę pracy i wyrobić sobie odpowiedni nawyk picia. Pamiętaj, aby podczas pracy mieć stale butelkę wody na biurku lub przy sobie. Woda musi być zawsze w zasięgu Twojego wzroku! Możesz po prostu ustawiać sobie alarmy w telefonie, które np. co 30 minut przypomną, żeby wypić kilka łyków wody. Są też dostępne wygodne aplikacje na smartfony, które również w różny sposób przypominają o regularnym piciu. Naucz się odpowiednio pić wodę, a przekonasz się, jak bardzo Twoje samopoczucie się poprawi.

Woda kokosowa zyskała ogromną popularnością w Stanach Zjednoczonych. Jej cenne właściwości sprawiły, że w krótkim czasie podbiła również serca mieszkańców Europy. Coraz częściej można spotkać ją na naszych półkach sklepowych. W związku z tym, że jest to stosunkowo nowy produkt na polskim rynku, możemy zastanawiać się czy warto zdecydować się na jej zakup?

W jaki sposób pozyskuję się wodę kokosową?

Woda kokosowa nazywana jest w Ameryce Środkowej „agua de coco”. Jest to przejrzysty płyn pozyskiwany z zielonych kokosów. Zazwyczaj do jej produkcji wybierane są owoce 5-7 miesięczne. Ich wnętrze poddawane jest wielokrotnej filtracji, a woda którą drzewa pobiera z gleby jest kilkukrotnie oczyszczana. Wody kokosowej nie należy mylić z bardziej popularnym mleczkiem kokosowym, które pozyskiwane jest z miąższu dojrzałych owoców.

Co kryje w sobie woda kokosowa?

Wbrew pozorom woda kokosowa nie jest płynem, który sprawdzi się wyłącznie jako produkt służący ugaszeniu pragnienia. Kryje w sobie wiele cennych składników, na które warto zwrócić uwagę. W odróżnieniu od znanego mleczka kokosowego praktycznie nie zawiera tłuszczu. Za to ma w sobie sporo składników mineralnych i witamin. Stanowi również źródło aminokwasów egzogennych, enzymów wspomagających metabolizm i kwasów organicznych. W wodzie kokosowej znajdziemy, m.in. kwas laurynowy, który przekształcany jest w monolauryn o właściwościach antywirusowych i antybakteryjnych.

Składniki mineralne

Woda kokosowa jest źródłem potasu, żelaza, cynku, wapnia, fosforu, miedzi i manganu. Jedna szklanka (240 ml) pokrywa dzienne zapotrzebowanie na mangan. Jest to pierwiastek, o którym mówi się stosunkowo rzadko choć posiada wiele cennych właściwości. Mangan jest niezbędny do funkcjonowania enzymów, które odpowiedzialne są za prawidłowy przebieg różnych reakcji zachodzących w organizmie. Ponadto odgrywa ważną rolę w procesie tworzenia tkanki łącznej, a także jest istotny dla prawidłowego funkcjonowania mózgu i trzustki.

Witaminy

W wodzie kokosowej znajdziemy przede wszystkim witaminy z grupy B, a konkretnie witaminę B1, B2, B3, B5 oraz B6. Są one niezbędne do prawidłowego funkcjonowania układu nerwowego, mięśni, a także wchodzą w skład enzymów odpowiedzialnych za przemiany energetyczne, przemiany białek, tłuszczów i węglowodanów. Woda kokosowa to także źródło witaminy C, która posiada silne właściwości antyoksydacyjne. Dzięki temu chroni nas przed stresem oksydacyjnym, który może prowadzić do rozwoju chorób układu sercowo-naczyniowego, nowotworów i chorób neurodegeneracyjnych.

Aminokwasy

Oprócz wspomnianych wyżej składników mineralnych i witamin, woda kokosowa dostarcza nam również aminokwasów. Znajdziemy w niej fenyloalaninę, lizynę, tryptofan oraz histydynę. Są to aminokwasy, które spełniają szereg ważnych funkcji w naszym organizmie. Są niezbędne do syntezy hormonów (m.in. adrenaliny, noradrenaliny, tyrozyny), regeneracji organizmu, budowy masy mięśniowej, a także produkcji karnityny wzmacniającej nasz układ sercowo-naczyniowy.

Napój izotoniczny prosto z natury

Szukając informacji na temat wody kokosowej, można spotkać się ze stwierdzeniem, że jest to naturalny napój izotoniczny. Skąd takie przekonanie? Wynika to z zawartości potasu oraz węglowodanów, których obecność sprawia, że może pomóc w szybkim uzupełnieniu płynów utraconych podczas wysiłku fizycznego. Warto jednak pamiętać o tym, że woda kokosowa zawiera mimo wszystko mniej sodu i węglowodanów niż napoje przeznaczone dla sportowców. Ich ilość może być niewystarczająca dla osób podejmujących wysiłek fizyczny o dużej intensywności.

Właściwości prozdrowotne wody kokosowej

Ze względu na obecność szeregu cennych składników, woda kokosowa posiada wiele prozdrowotnych właściwości:

ma pozytywny wpływ na pracę serca, dzięki obecności potasu. Ze tego względu może znaleźć zastosowanie również w profilaktyce i leczeniu nadciśnienia tętniczego i obrzęków;

wykazuje działanie antyoksydacyjne, dzięki czemu może obniżać ryzyko zachorowania na nowotwory, choroby układu sercowo-naczyniowego czy choroby neurodegeneracyjne;

poprawia kondycję skóry poprzez neutralizację wolnych rodników, a także wspieranie procesu regeneracji;

wzmacnia odporność organizmu, m.in. dzięki obecności witaminy C i kwasu laurynowego;

wspomaga pracę jelit.

Z właściwości wody kokosowej mogą spokojnie korzystać również osoby na diecie odchudzającej, a także Ci, którzy zmagają się z insulinoopornością i cukrzycą. W 100 ml wody znajduje się jedynie około 19 kcal. Jej wypicie nie powoduje nagłego wzrostu stężenia glukozy we krwi. Należy jednak pamiętać, aby wybrać produkt dobrej jakości. Niejednokrotnie dochodzi do fałszowania dostępnej w sklepach wody kokosowej. Producenci dodają do niej, m.in. wysokofruktozowy syrop kukurydziany, a także sacharozę i glukozę.

Zastanawiasz się skąd się biorą twoje bóle głowy? A może ciągle chce ci się jeść? Masz za niskie ciśnienie? Nieustannie oblizujesz suche usta? Wiesz, że mogą to być pierwsze objawy odwodnienia. To sygnały płynące z twojego organizmu, który przypomina ci o wypiciu szklanki wody.

To ile powinniśmy pić wody dziennie? Każdy ma indywidualne zapotrzebowanie na wodę. Dlatego warto obserwować swój organizm. Kieruj się uczuciem pragnienia. Sprawdzaj częstotliwość chodzenia do toalet, czyli produkcję moczu. Kontroluj szybkość przemiany materii. Pomoże ci to dowiedzieć się, kiedy nawodnić organizm lepiej. Z czasem wybadasz ile wody dziennie potrzebujesz.

Chcesz się zdrowo odżywiać, jednak ostatnio nie masz na to czasu? Wypróbuj catering dietetyczny. Znajdź najlepszy dla siebie, przez Cateromarket.

Jeśli jednak wymagasz konkretnej odpowiedzi, przetestuj kalkulator wody i przelicz ilość wody na kilogram masy ciała. Więcej szczegółów o tym, ile litrów wody dziennie pić, opisujemy poniżej.

Dlaczego regularne picie wody jest tak ważne?

Z każdym wydechem wydalamy wodę z organizmu. Dlatego specjaliści od żywienia zalecają, aby nieustannie dbać o regularne picie wody. Woda reguluje temperaturę ciała, pomaga pozbyć się toksyn, utrzymuje odpowiednie ciśnienie krwi, jest niezbędna w procesie trawienia i wchłaniania składników odżywczych, wspiera prawidłowe funkcjonowanie organów, a zwłaszcza nerek, które filtrują krew.

Mówi się, że picie wody odchudza. Jest to poniekąd prawda, ponieważ podczas odchudzania, organizm wydziela zbędne metabolity przemiany materii. A odpowiednie nawodnienie organizmu, wspiera ten proces wydalania ich. Przez to , przy utracie masy ciała, nie doskwierają nam np. zawroty głowy.

Źródła wody w diecie

W dzienne zapotrzebowanie na płyny, wlicza się wszystkie napoje i potrawy, w których jest wysoka zawartość wody. Dlatego jeśli jesteś fanem zup, smoothie, kawy latte, czy jogurtów pitnych to można uznać, że dostarczasz duże ilości wody, przy okazji. W takiej sytuacji, twój bilans wodny, wypadnie naprawdę dobrze, nawet jeśli dopiero budujesz w sobie nawyk picia wody.

Dobrymi źródłami wody, przez wysoką jej zawartość, są:

warzywa (pomidory, ogórek, dynia, cukinia, kalafior)

owoce (arbuz, cytrusy, melon, truskawki, ananas)

mleko

napoje mleczne

Zapotrzebowanie na wodę na kilogram masy ciała - co warto wiedzieć?

Kiedy pić więcej wody?

Uwzględnij temperaturę otoczenia. W upały należy wypić o wiele więcej czystej wody, niż w inne dni. Zobacz przepisy na lekkie dania podczas upałów.

Wysokie spożycie białka, podwyższa zapotrzebowanie na wodę, ponieważ wzmaga produkcję moczu.

Dieta wysokobłonnikowa wymaga odpowiednio większego nawodnienia.

Podejrzewa się, że alkohol i produkty z kofeiną wzmagają diurezę (produkcję moczu), przez co należy nadrobić straty i pić większą ilość wody.

Aktywność fizyczna - zbilansuj utratę wody i po treningu małymi łykami uzupełniaj płyny. Sprawdź zalety aktywności fizycznej na świeżym powietrzu.

Podczas choroby np. gorączka lub katar

Czy wiesz, że nerki mają limit filtrowania wody? Wynosi on 0,7 - 1 l na godzinę. Dlatego zatrucie wodne jest możliwe. Mogłoby się ono pojawić przy jednorazowym spożyciu, bardzo dużych ilości wody.

Ile wody dziennie powinno pić dziecko?

U niemowlaków ważących do 10 kg, przyjmuje się 100 ml płynów na każdy kilogram masy ciała. W tym okresie życia, dzieci piją mleko mamy lub modyfikowane, więc to jest ich główne źródło wody. Między 6 a 11 miesiącem życia, gdy już niemowlak wchodzi w etap rozszerzania diety, oprócz mleka dostaje wodę. Powinien spożywać między 800 - 1000 ml płynów na dobę.

W późniejszych latach, to zapotrzebowanie na wodę rośnie. Średnio wzrasta o 250 ml co 2 lata. Na przykład dziesięciolatek potrzebuje 2100 ml płynów, a dwunastolatek już 2350 ml na dzień.

Mimo tego, jako dietetyk nie polecam ściśle trzymać się tego schematu akurat u dzieci. Najważniejsze jest, aby wodę miały zawsze pod ręką. Jeżeli dziecko za wczasu, będzie miało wypracowany nawyk picia wody, tak, jako dorosły człowiek, będzie miał go dobrze utrwalony.

Ile należy pić wody dziennie - zalecenia dla dorosłych

Instytut Żywności i Żywienia przyjmuje stałą, rekomendowaną ilość wody dziennie:

U kobiet 2000 ml płynów

U mężczyzn 2500 ml płynów

Kobiety w ciąży +300 ml płynów

Kobiety karmiące piersią +700 ml płynów

Inną, częstą spotykaną normą picia wody jest przelicznik 35 ml wody na 1 kg masy ciała. Dla przykładu, osoba ważąca 60 kg, musi wypić 2100 ml płynów w ciągu doby. W przypadku kobiet, pokrywa się to z powyższymi rekomendacjami IŻiŻ.

Niekiedy, kalkulator picia wody, opiera się na zasadzie 1 ml wody na 1 kcal spożytego pokarmu. Bardziej szczegółowy kalkulator wody, uwzględnia płeć, wiek, aktywność fizyczną oraz wzrost. Jednak żaden kalkulator nie pomoże, jeżeli my będziemy ignorować nasze pragnienie.

Dlatego dobrą praktyką jest umieszczanie szklanki wody w widocznym miejscu. Jeśli permanentnie zapominasz pić wodę, kontroluj jej spożycie, przy użyciu dedykowanych aplikacji, do liczenia płynów, np. Water Time.

Potrzebujesz wsparcia w liczeniu kalorii? Sprawdź zestawienie najlepszych aplikacji, które pomogą ci się zdrowo odżywiać.

Dlaczego warto pić wodę?

Głównym zadaniem wody jest to, że ma nawodnić organizm.Natomiast każdy kto pije wodę butelkowaną, o nasyceniu minerałów powyżej 500 mg/l, dostarcza wiele składników mineralnych, a głównie wapń i magnez. Regularne picie takiej wody, pomoże przy częstych skurczach mięśni. Wody niskosodowe są polecane dla dzieci i kobiet w ciąży. Woda wspiera procesy odchudzania, poprzez wydalanie zbędnych metabolitów, ale także przez duży udział w procesie trawienia.

Black Week na Cateromarket

Od wielu lat ostatni tydzień listopada kojarzy się nam z jednym… promocjami! Black Friday, Cyber Monday, a dla wielu sklepów cały Black weekend. Wzorem Stanów Zjednoczonych marki prześcigają się w swoich ofertach. Wysokie rabaty, wydłużony czas trwania promocji czy wielosztuki. Od ilości reklam, aż kręci się w głowie.

Dlatego nasza Redakcja wybrała catering obok których nie można przejść obojętnie, a gorący promocyjny okres i wysokie rabaty sprzyja testowaniu i szukaniu swojego pudełkowego ideału.

Love Catering

Miłość do jedzenia i zdrowego odżywiania, to powody dla których codziennie zamykają w swoich pudełkach wyjątkowe dania i dostarczają prosto pod drzwi. Nad smakiem i najwyższą jakością dań czuwa Szef Kuchni LOVE, który swoje doświadczenie zdobywał w restauracjach utytułowanych gwiazdkami Michelin w całej Europie. Każde danie przygotowują od podstaw, z wyselekcjonowanych składników i produktów super foods. Catering jest przekonany, że #allyouneedislove.

Wysmakowani

Mała butikowa firma, dla której priorytetem jest ciągłe ulepszanie jakości posiłków i usług - co za tym idzie podniesienie poziomu zadowolenia z zamówionej diety. Ogromnym atutem działalności na małą skalę - a jednocześnie tym, na co nie mogą sobie pozwolić duże firmy czy zakłady produkcyjne - jest możliwość bycia elastycznym. Chociaż nie zawsze jest to łatwe, catering stara się być ze wszystkimi Klientami w stałym kontakcie i na bieżąco dopasowywać usługi i posiłki do indywidualnych potrzeb.

Hello Fit

Pierwsza w Polsce dieta kraftowa premium. Diety przyrządzają w 100% ręcznie przez doświadczonych kucharzy i pod okiem zespołu dietetyków. Catering, nie korzysta ze wspomagaczy smaku ani taśmowych metod produkcji diet. Możesz mieć pewność, że każde opakowanie zostało przyrządzone ręcznie z myślą o Tobie i Twoich celach. Szeroka oferta diet z możliwością ich modyfikacji o dodatkowe warzywa, herbatę ziołową czy wykluczenia składników. Dodatkowo atrakcyjne akcje rabatowe, które przyciągają wzrok i wyróżniają catering na tle konkurencji.

Vitameals

Inspiracją do stworzenia VITAMEALS była potrzeba połączenia wysokiej jakości dań z przystępną ceną. Dzięki doświadczonemu zespołowi dietetyków, kucharzy i zaopatrzeniowców cateringowi udało się wypracować optymalny koncept kulinarny dostępny dla każdego. W kuchni rządzi bujna wyobraźnia smaku i racjonalna cena. Szefowie Kuchni wiedzą jak ważne jest zdrowe i zbilansowane żywienie, dlatego wszystkie posiłki przygotowują samodzielnie w myśl filozofii slow food. Nie uznają konserwantów, ulepszaczy smaku i półproduktów. VITAMEALS to pasja, doświadczenie i gwarancja najwyższej jakości produktu.

Z Cateromarket oszczędzasz!

Energię – koniec ze staniem w kolejkach sklepowych, noszeniem zakupów, gotowaniem i zmywaniem. Zamów gotowe posiłki z dostawą pod drzwi i ciesz się wygodą!

Pieniądze – w black week oszczędzasz, zamawiając diety z rabatami jakie nie zdarzają się codziennie. Skorzystaj z wysokiego rabatu i ciesz się pyszną dietą dłużej!

Czas – w jednym miejscu zebraliśmy, najbardziej atrakcyjne rabaty oferowane przez cateringi dietetyczne! Nie trać czasu na szukanie, wybierz catering, aktywuj rabat i ciesz się smacznymi posiłkami!

Nie od dziś wiadomo, że warzywa powinny być podstawą naszego talerza. Niektórzy również postanawiają pójść krok dalej i przestać jeść mięso, a dietę oprzeć wyłącznie na produktach roślinnych. Wegetarianizm to dla wielu po prostu styl życia. Jednak nieprawidłowo zbilansowana dieta wegetariańska może przyczynić się do poważnych niedoborów. Sprawdź, na co zwrócić uwagę, aby zachować zdrowie i dobre samopoczucie na diecie roślinnej.

Czym jest wegetarianizm?

Wegetarianizm to sposób odżywiania, a dla wielu nawet swoisty styl życia. Wegetarianie nie jedzą i nie stosują produktów, które pochodzą z uboju zwierząt, tj. mięso, ryby, żelatyna, futra, skóra. Zazwyczaj podstawą diet wegetariańskich są zboża, warzywa, owoce, orzechy i pestki. Warto zauważyć, że występują różne rodzaje wegetarianizmu:

Laktoowowegetarianizm – polega na odrzuceniu wszelkich potraw mięsnych (w tym także ryb). Dopuszcza się spożywanie takich produktów jak: nabiał, jajka oraz miód.

Laktowegetarianizm – tutaj odrzuca się również jaja. Dopuszczone jest natomiast spożywanie mleka i jego przetworów.

Owowegetarianizm – wyklucza również wszystkie pozostałe produkty odzwierzęce, poza jajkami.

Witarianizm – odrzuca wszelkie produkty pochodzenia zwierzęcego, a dodatkowo potrawy nie są poddawane żadnej obróbce cieplnej. Wszystko jest jedzone na surowo.

Frutarianizm – to odłam witarianizmu, gdzie jedzone są przede wszystkim owoce w postaci surowej.

Weganizm – podobnie jak wegetarianie, weganie nie spożywają mięsa i innych produktów odzwierzęcych. Jednak weganie nie spożywają mleka i jego przetworów, a także jajek i miodu. Nie stosują również wełny i jedwabiu.

Zalety i wady diet roślinnych

Jak każdy sposób odżywiania, diety roślinne mają swoje wady i zalety.

Do zalet, zaliczymy przede wszystkim:

Dużą ilość warzyw – to dzięki nim mogą być dostarczone niezbędne witaminy, składniki mineralne oraz błonnik rozpuszczalny, który jest świetną pożywką dla naszej flory bakteryjnej w jelitach.

Jeżeli dieta jest oparta na produktach nieprzetworzonych, to zawiera mnóstwo antyoksydantów oraz przeciwdziała nadmiernej glikacji komórek.

Wady:

Trudne do zbilansowania.

Częste niedobory witamin i składników mineralnych.

Duże spożycie owoców – wyższe ryzyko insulinooporności, cukrzycy, otyłości.

Spożywanie alergizujących pokarmów, np. gluten, nabiał, rośliny strączkowe.

Problemy trawienne.

Duża podaż substancji antyodżywczych.

Możliwe niedobory i problemy

W diecie wegetariańskiej niezwykle ważne jest planowanie spożycia białka, węglowodanów i tłuszczu.

Białko

W procesie trawienia z białka powstają aminokwasy. Są to organiczne związki chemiczne, które biorą udział w wielu ważnych procesach, m.in. budulcowych czy regeneracyjnych. Aminokwasy najczęściej dzielimy na:

egzogenne (czyli takie, których człowiek sam nie wytwarza i musi je dostarczać z zewnątrz).

endogenne (te organizm człowieka sam wytwarza).

Najlepszym źródłem aminokwasów egzogennych są mięso, ryby, jaja. Nic więc dziwnego, że rezygnacja z odzwierzęcych produktów może wiązać się z problemami. Zboża i rośliny strączkowe zawierają głównie węglowodany, a zawarte w nich białko ma niepełnowartościowy profil. Najlepszym roślinnym źródłem białka jest komosa ryżowa. Przede wszystkim warto zwrócić uwagę na stałe dostarczanie karnityny, tauryny i kreatynozy.

Karnityna pomaga w spalaniu kwasów tłuszczowych w celach energetycznych.

Tauryna jest potrzebna do prawidłowych funkcji żółci, co wpływa na zwiększone wchłanianie witamin rozpuszczalnych w tłuszczach.

Karnozyna bierze udział w zapobiegniu glikacji białek i szkodliwym procesom utleniania.

Węglowodany

Z jednej strony na diecie roślinnej dominuje duża ilość warzyw i owoców – dzięki temu dostarczamy więcej antyoksydantów, błonnika i witamin. Jednak z drugiej strony dieta wegetariańska najczęściej obfituje w dużą ilość węglowodanów, a to może przyczyniać się do nadmiernego tycia, problemów pokarmowych i wahań poziomu cukru we krwi. Warto kontrolować ilość spożywanych owoców, zbóż i warzyw skrobiowych (ziemniaki).

Tłuszcze

Częstym błędem na dietach roślinnych jest ograniczenie ilości spożywanego tłuszczu. A tłuszcz jest nam bardzo potrzebny, Niezwykle ważne jest kontrolowanie równowagi kwasów tłuszczowych omega 3 do omega 6. Omega 3 (w formie EPA i DHA) znajdują się wyłącznie w tłustych rybach, tranie, ekologicznych jajach i w mięsie zwierząt karmionych trawą. Dlatego będąc na diecie wegetariańskiej trudno dostarczyć wystarczającą ilość omega 3 i przeważa prozapalne omega 6. Często mówi się, że dobrym źródłem omega 3 jest siemię lniane, olej lniany lub nasiona chia. To fakt, tylko to omega 3 jest w formie kwasu alfa-linolenowego (ALA), a formy potrzebne człowiekowi to EPA i DHA. Co prawda ALA potrafi się przekonwertować do EPA i DHA, jednak zachodzi to w niewielkim procencie i w rezultacie wytwarza się bardzo mała ilość EPA i DHA. Dlatego osoby na diecie roślinnej powinny suplementować omega 3.

Żelazo

Niski poziom żelaza i ferrytyny to bardzo częsta przypadłość w dietach wegetariańskich. Dzieje się tak, ponieważ roślinne źródła zawierają żelazo niehemowe, podczas gdy to żelazo hemowe z produktów odzwierzęcych jest bardziej przyswajalne. Dodatkowo niedobory witaminy B12 i B6 mogą spowodować problem z przyswajaniem i konwersją żelaza. Aby polepszyć przyswajanie żelaza, jedz produkty zawierające dużo witaminy C, np. brokuły, papryka, kapusta, kalafior, kiwi, truskawki. Pamiętaj również, że herbata i kawa znacząco zmniejszają wchłanianie żelaza, dlatego pij je między posiłkami. Zadbaj, aby Twoja dieta była obfita w roślinne źródła żelaza: sezam, pestki dyni, buraki, szpinak, soczewicę, ciecierzycę, czerwoną fasolę.

Zbyt niska podaż witaminy B6

Witamina B6 pełni funkcję wspomagającą dla neuroprzekaźników, a także jest niezbędna do syntezy DHA z roślinnych źródeł. Często bywa tak, że witamina B6 jest przyłączona do cząsteczki cukru i pojawia się problem z absorpcją, zmniejszając ją nawet o połowę! Aby uzupełnić tę witaminę, można spożywać drożdże piekarskie lub niedojrzałe banany.

Witaminy A, D, K2, cynk

Te witaminy są kluczowe dla zdrowych kości oraz zdrowia psychicznego. Najlepszym roślinnym źródłem witaminy A jest olej palmowy, którego karoteny są łatwiej konwertowane do witaminy A. Z kolei witamina K2 pozwala na aktywację protein, które są odpowiedzialne za to, aby wapń nie dostawał się do miękkich tkanek, tylko trafiał do kości. Witamina K2 oprócz źródeł zwierzęcych może być pozyskiwana poprzez spożywanie kiszonek lub w formie suplementu. Witamina D u ludzi i zwierząt jest syntezowana w postaci D3. Roślinne źródła zawierają witaminę D2, która jest od 5 do 10 razy mniej efektywna! Jeżeli to możliwe, do diety warto włączyć tran lub suplement omega 3. Witaminę D3 można również wytworzyć poprzez kąpiele słoneczne, jednak warto wiedzieć, że do wytworzenia witaminy D potrzebne jest promieniowanie UVB. Dociera ono do ziemi gdy słońce znajduje się powyżej 45 stopni nad horyzontem, czyli w godzinach między 11:00 a 14:00. Niedobory cynku są powszechne na dietach bezmięsnych, co wpływa na: upośledzoną produkcję enzymów i hormonów, zmniejszoną odporność, gorsze trawienie oraz problemy ze skórą. Zboża, rośliny strączkowe, warzywa i owoce są bogate w cynk, ale jego ilość jest nieporównywalnie mniejsza niż w zwierzęcych źródłach, a obecność kwasu fitynowego i szczawianów skutecznie blokuje wchłanianie cynku.

Niedobory witaminy B12

Jest to najpowszechniejszy niedobór na diecie bezmięsnej. Witamina B12 jest niezbędna dla energii, wzrostu, tworzenia się krwi, podziału komórkowego i zdrowego systemu nerwowego, a także odpowiada za utrzymanie odpowiedniego poziomu homocysteiny. Typowe objawy niedoborów B12 to: blada skóra, zmęczenie, słabość, zawroty głowy, przyspieszony oddech i akcja serca, spuchnięty język, krwawiące dziąsła, skłonność do siniaków i krwawień, zaparcia lub biegunki, trzęsące się ręce. Ponadto, jeżeli jesteś na diecie wegetariańskiej i zauważysz u siebie następujące objawy: wolny metabolizm, problemy z trawieniem (tj. wzdęcia, zaparcia, gazy, biegunki), niska temperatura ciała, uczucie zimna, brak menstruacji lub nieregularne cykle, problemy z cerą, skórą, włosami, zachcianki na słodkie – zrób badania i zacznij odpowiednią suplementację.

Co warto suplementować?

Ludzie na dietach roślinnych powinni rozważyć następującą suplementację:

Omega 3

B-kompleks wraz z witaminą B12

Witamina D3

Jod – można uzupełniać za pomocą naturalnej soli himalajskiej lub alg morskich

Dla tych, którzy nie spożywają jaj – cholina (wspomaga pracę mózgu oraz systemu nerwowego i wątroby )

Cynk

Każdy z nas jest inny i wielu osobom dieta roślinna będzie bardzo odpowiadała. Czasem bywa tak, że do diety należy wprowadzić trochę produktów odzwierzęcych, ponieważ to ułatwi powrót do zdrowia. Najważniejsze to słuchać sygnałów, które nasze ciało wysyła i odpowiednio na nie reagować.

Obecnie często słyszy się o zakwaszeniu organizmu. W Internecie aż roi się od opisów diet i porad jak skutecznie odkwasić organizm. Nie unikniemy też reklam preparatów, które mają przywrócić prawidłowe funkcjonowanie organizmu i pozwolić zachować zdrowie i dobre samopoczucie. Czy to jednak nie jest zwykły chwyt marketingowy? Czy zakwaszenie organizmu to kolejny mit dietetyczny? Odpowiadamy poniżej w oparciu o aktualną wiedzą medyczną.

Zakwaszenie organizmu – nadmiar kwasów czy brak zbilansowanej diety?

Zwolennicy diety alkalicznej wysnuli teorię, że poprzez spożywane pożywienie możemy obniżyć pH naszej krwi. Ten stan zaburzenia równowagi kwasowo zasadowej może objawiać się jedynie przewlekłym zmęczeniem, jak również prowadzić do rozwoju groźnych chorób.

Czy da się sprawdzić zakwaszenie organizmu? Czy zmiany ph krwi są dla nas niebezpieczne?

Objawy zakwaszenia organizmu

Do objawów zakwaszenia organizmu zalicza się bóle głowy, pogorszenie stanu zdrowia, słabe samopoczucie, kwaśny mocz, przewlekłe zmęczenie, bóle mięśni, choroby układu krążenia.

Co w takim razie zakwasza nasz organizm? Przyczyny zakwaszenia organizmu

Produkty kwasotwórcze:

Mięso i wędliny, cukier i produkty zawierające cukier, sztuczne słodziki, biała mąka pszenna i inne produkty pszenne, biały, brązowy ryż, sery żółte, kawa, czarna herbata, kakao i czekolada, ryby, jaja, chleb żytni, płatki zbożowe, makaron pełnoziarnisty, orzeszki ziemne, alkohol, potrawy smażone rafinowane oleje roślinne, np. rzepakowy, słonecznikowy, sojowy, rośliny strączkowe, np. soja, groch, ziemniaki, papierosy, lekarstwa

Jeżeli wydaje ci się, że powyżej wymieniono wszystkie produkty jakie znasz, dla równowagi poznaj co pomaga na odkwaszenie organizmu.

Dieta odkwaszająca zawiera:

Warzywa, owoce, świeże soki warzywno-owocowe, grzyby, zieloną herbatę, oliwę z oliwek, migdały, dziki ryż, grykę, amarantus, kaszę jaglaną, stewę, ksylitol, prawdziwy miód, wodę z cytryną.

Zgodnie z tą teorią powinniśmy stosować zasady diety alkalicznej, czyli włączyć do codziennej diety jak najwięcej produktów o charakterze zasadowym. Mają one chronić przed chorobami cywilizacyjnymi, takimi jak nowotwory, nadciśnienie czy choroby wieńcowe.

Z kolei do produktów odkwaszających zaliczymy:

Warzywa, owoce, świeże soki warzywno-owocowe, grzyby, zieloną herbatę, oliwę z oliwek, migdały, dziki ryż, grykę, amarantus, kaszę jaglaną, stewę, ksylitol, prawdziwy miód, wodę z cytryną. Zgodnie z tą teorią powinniśmy oprzeć naszą dietę przede wszystkim na produktach zasadotwórczych. Ma to nas ochronić przed chorobami cywilizacyjnymi, takimi jak nowotwory, czy choroby wieńcowe.

Czy to prawda, że zakwaszenie organizmu naprawdę obniża pH krwi?

Wszystko opiera się na stwierdzeniu, że jedzenie może zmienić pH krwi. Jest to jednak niemożliwe. Nasza krew ma ściśle określony zakres pH – między 7,35 a 7,45. Wyjście poza tę normę, w którąkolwiek stronę, jest ogromnym zagrożeniem dla zdrowia i życia. Zachwianie równowagi doprowadziłoby do dezaktywacji wielu hormonów, przez co niezbędne procesy życiowe i funkcjonowanie organizmu zostałoby zahamowane. Dlatego organizm posiada mechanizmy obronne i nieustannie kontroluje stan równowagi kwasowo zasadowej. Do tego służą mu aż trzy linie obrony. Kiedy dochodzi do obniżenia pH krwi, mamy do czynienia z kwasicą metaboliczną.

Jej przyczyną może być:

kwasica ketonowa spowodowana alkoholem,

kwasica ketonowa spowodowana cukrzycą,

kwasica mleczanowa z powodu niedotlenienia,

niewydolność nerek oraz ostra biegunka.

Warto zauważyć, że na liście powodów kwasicy metabolicznej nie ma żywności! To, co jemy po prostu nie jest w stanie zmienić pH krwi. Jedzenie może zmienić pH moczu, jednak są to dwa różne systemy. Kwaśne pH moczu nie wpływa na wystąpienie kwasicy metabolicznej.

Długotrwałe zakwaszenie organizmu powoduje nowotwór?

Podobno dieta zasadowa ma nas uchronić przed nowotworami. Według tej teorii, rak rozwija się w środowisku kwasowym, dlatego należy regularnie przeprowadzać odkwaszanie. Okazuje się jednak, że nowotwory rozwijają się również w środowisku zasadowym. Abstrahując od faktu, że pH krwi, praktycznie jest niezmienne, niepokojące jest to, że komórki rakowe potrafią tworzyć własne środowisko o kwaśnym pH. Nie jest to związane z pH krwi. Mimo to zbilansowana dieta może nas chronić przed nowotworami, w jaki sposób? Przeczytaj poniżej.

Przyjrzyj się liście produktów o odczynie zasadowym. Wiele z nich to źródła cennych antyoksydantów, które mają działanie przeciwnowotworowe. Są to świeże warzywa i owoce, migdały, zielona herbata, niektóre zboża jak gryka, jagły czy amarantus.

Zwróć uwagę na tzw. produkty zakwaszające. Nie tylko oliwa z oliwek, ale również inne oleje takie jak olej rzepakowy, olej z pestek dyni, olej lniany, one wszystkie zawierają witaminę E, która ma silne działanie utleniające, czyli między innymi przeciwnowotworowe.

Przeczytaj więcej o antyoksydantach w diecie. Czym są i dlaczego warto je stosować w diecie?

To jak należy jeść?

Najlepiej skupić się na dobrze zbilansowanej, różnorodnej diecie, opartej o nasze samopoczucie i wyniki badań. Jeżeli prowadzisz szybkie tempo życia i dokucza ci brak energii sprawdź oferty cateringów dietetycznych. Wpływ diety jest nieoceniony pod kątem profilaktyki chorób.

Preparaty odkwaszające zdecydowanie wyrzuć do kosza, ponieważ one dodatkowo odkwaszają żołądek. To niekorzystny efekt, ponieważ wpływa na częste infekcje. Obecnie coraz więcej ludzi ma problem z niedokwaszonym żołądkiem, co daje podobne objawy, jak przy nadkwasocie, przez co łatwo się pomylić.

Więcej o żołądku przeczytasz w naszym artykule o chorobach żołądka.

Kluczem do zdrowia jest zasada złotego środka. Nie należy przesadzać w żadną stronę. Zarówno zbytnie zakwaszenie organizmu, jak odkwaszanie nie zastąpi zdrowego stylu życia i aktywności fizycznej. Obniżenie pH krwi lub jego podwyższenie są patologicznymi stanami w organizmie i są bardzo niebezpieczne. To dlatego nasz organizm szybko niweluje wszelkie czynniki, które mogą na to wpłynąć.